Meaning-generating mechanisms and the semiosphere: Towards the semiotics of modern apocrypha.
Both ancient and modern apocrypha have already been widely discussed in various fields of academic research, for example in religious, biblical or literary studies. Although such analyses say much about the historical and religious background of apocryphal writings and enable us to discover the dept...
| Publicado en: | Sign Systems Studies Vol. 51; no. 2; pp. 347 - 366 |
|---|---|
| Autor principal: | |
| Formato: | Artículo |
| Publicado: |
University of Tartu
2023
|
| Materias: | |
| Acceso en línea: | Ver este registro en EBSCOhost |
| Sumario: | Both ancient and modern apocrypha have already been widely discussed in various fields of academic research, for example in religious, biblical or literary studies. Although such analyses say much about the historical and religious background of apocryphal writings and enable us to discover the depth of the symbolic resources used in such texts, they do not fully reveal the cultural impact of the canon. That is why a broader cultural analysis of both the canon and the apocrypha should be based on different methods of research, such as those that are offered by cultural semiotics. From the standpoint of Lotmanian semiotics modern apocrypha may be viewed as examples of the working of culture. They can be regarded as e.g. creative translation of the canon, tools of cultural autocommunication, memory devices, and meaning-generating mechanisms which dynamize the semiosphere. Semiotic analysis underlines the cultural impact of the canon not only as a set of sacred writings but also as a kind of a "cultural code". The canon as a paradigmatic cultural text (in Aleida Assmann's sense) is a powerful meaning-generating mechanism in which a huge number of texts intertextually relate to one another. In such relations hypertexts point out the symbolic (often archaic) nucleus of culture (thus they illustrate the statics of the semiosphere), at the same time describing and/or provoking some cultural changes (due to which they correspond with the dynamic nature of the semiosphere). Nii antiik- kui ka nüüdisaegseid apokrüüfe on juba laialdaselt käsitletud erinevates akadeemilistes uurimisvaldkondades, näiteks religiooni-, piibli- või kirjandusteaduses. Kuigi sellised analüüsid ütlevad paljugi apokrüüfiliste kirjutiste ajaloolise ja religioosse tausta kohta ning võimaldavad avastada neis tekstides kasutatud sümboolsete vahendite sügavust, ei ava need täielikult kaanoni kultuurilist mõju. Seetõttu peaks nii kaanoni kui ka apokrüüfide laiem kultuuriline analüüs põhinema teistsugustel uurimismeetoditel, nagu neid pakub näiteks kultuurisemiootika. Lotmani semiootika seisukohalt võib tänapäevaseid apokrüüfe vaadelda kui näiteid kultuuri toimimisviisidest. Näiteks võib neid pidada kaanoni loominguliseks tõlkimiseks, kultuurilise autokommunikatsiooni tööriistadeks, mäletamise vahenditeks ja tähendust genereerivateks mehhanismideks, mis lisavad semiosfäärile dünaamikat. Semiootiline analüüs rõhutab kaanoni kultuurilist mõju mitte ainult pühakirjade kogumina, vaid ka omamoodi "kultuurikoodina". Kaanon kui paradigmaatiline kultuuritekst (A. Assmanni mõttes) on tõhus tähendusloome mehhanism, millega on intertekstuaalselt seotud tohutu hulk tekste. Sellistes suhetes viitavad hüpertekstid kultuuri sümboolsele (sageli arhailisele) tuumale (seeläbi illustreerivad need semiosfääri staatikat), ühtaegu kirjeldades ja/või algatades kultuurilisi muutusi (mistõttu need on vastavuses semiosfääri dünaamilise iseloomuga). Zarówno starożytne, jak i współczesne apokryfy zostały już dogłębnie omówione w rozmaitych obszarach badań akademickich, takich jak przykładowo religioznawstwo, biblistyka czy literaturoznawstwo. Choć analizy te mówią wiele o historycznych i religijnych uwarunkowaniach powstawania tekstów apokryficznych, a także skupiają uwagę na głębi zasobów symbolicznych w nich wykorzystywanych, to jednak nie uwypuklają w pełni kulturotwórczej roli kanonu. Stąd też szersze analizy kulturoznawcze winny być oparte na innych jeszcze metodach i perspektywach badawczych, takich jak przykładowo te, które oferowane są przez semiotykę kultury. Z punktu widzenia semiotyki Łotmanowskiej apokryfy współczesne mogą być odczytywane jako przykłady pewnych mechanizmów kultury - mogą być zatem postrzegane jako, między innymi, efekty twórczego przekładu kanonu, narzędzia kulturowej autokomunikacji, narzędzia mnemotechniczne oraz mechanizmy generowania znaczeń, które dynamizują semiosferę. Analizy semiotyczne uwypuklają kulturotwórczą rolę kanonu nie tylko jako zbioru świętych tekstów, lecz również jako swoistego kodu kulturowego. Kanon jako paradygmat tekstu kulturowego (A. Assmann) stanowi potężny mechanizm generowania znaczeń, do którego odnosi się intertekstualnie ogromna ilość tekstów. W tych relacjach hiperteksty nie tylko nieustannie wskazują na symboliczne (nierzadko archaiczne) jądro kultury, ilustrując tym samym to, co statyczne w semiosferze, lecz również opisują i/lub prowokują pewne zmiany kulturowe, odnosząc się tym samym do tego, co w semiosferze dynamiczne. |
|---|