IN PURSUIT OF TRUTH: D_ J_ALĀL AL-DĪN RŪMĪ'S CONCEPTION OF HAPPINESS WITHIN THE MATHNAWĪ-I MA'NAWĪ.
This article investigates the notion of happiness as presented in Mawlānā D_ j_ alāl al-Dīn Rūmī's (d. 672/1273) Mathnawī-ī Ma'nawī, examining the intersection amid the scholarly discourse on the subject within the Sufi literature. Rather than a momentary sentiment, D_ j_ alāl al-Dīn Rūmī's identifi...
| Published in: | Turkish Culture & Haci Bektas Veli Research Quarterly / Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi no. 111; pp. 439 - 460 |
|---|---|
| Main Author: | |
| Format: | Article |
| Published: |
Turkish Cultur & Haci Bektas Veli Research Quarterly
sep2024
|
| Subjects: | |
| Online Access: | View this record in EBSCOhost |
| Summary: | This article investigates the notion of happiness as presented in Mawlānā D_ j_ alāl al-Dīn Rūmī's (d. 672/1273) Mathnawī-ī Ma'nawī, examining the intersection amid the scholarly discourse on the subject within the Sufi literature. Rather than a momentary sentiment, D_ j_ alāl al-Dīn Rūmī's identifies happiness as the state of existence once experienced in the primordial realm. Having separated from the divine presence, the condition of human beings on earth would consist of pain and unhappiness. Since the worldly material is transitory, the happiness achieved through them is likewise. The analysis initiates with an exploration of the ephemeral nature of worldly objects. Rūmī suggests that true comprehension of the world's transient aspects lays the groundwork for spiritual elevation, emphasizing that material possessions offer limited and fleeting satisfaction, thus urging the seeker towards recognizing the impermanence of worldly gains. Advancing from the tangible to the introspective, the discussion underscores Rūmī's emphasis on self-awareness. Through the Mathnawī's elaborate narratives and poetic reflections, Rūmī encourages the reader to embark on a path of spiritual enlightenment. Therefore, Rumi encourages the individual to take a voluntary spiritual journey (sulūk) from the self (nafs) to the soul aiming for divine union to achieve eternal happiness. This transformative journey, guided by a spiritual master, advances the seeker through various stages of self-awareness and purification, ultimately leading to a profound realization of one's divine essence and harmony with the divine will, which brings about a profound sense of genuine happiness. The study underscores Rūmī's pivotal role in shaping the discourse on happiness within Sufism and highlights the enduring relevance of his insights into the quest for authentic, enduring human contentment. This investigation enriches our understanding of Islamic and Sufi conceptions of happiness, positioning Rūmī's teachings as a vital link in the continuous pursuit of spiritual and existential fulfillment in contemporary times. Bu makalede Mevlânâ Celâleddin-i Rûmî'nin (ö. 672/1273) Mesnevî-i Ma'nevî'sinde ortaya koyduğu şekliyle mutluluk anlayışı incelenmiş ve tasavvuf literatüründe mutlulukla ilgili temel tartışmalara katkıları açısından değerlendirilmiştir. Rûmî'ye göre mutluluk, geçici bir duygu halinden ziyâde varoluşsal bir durumdur. İnsan gerçek mutluluğu henüz dünyâya gelmeden önce birlik (vahdet) âlemindeyken tecrübe etmiştir. Yeryüzüne yerleştikten sonraki ilâhî birlikten ayrılmanın acısını duyan insan hep o ilk mutluluk halini arar. Ancak dünyâ ve içindeki meta geçici olduğu için nesneler yoluyla elde edilen mutluluk da muvakkattir. Rūmī, okuyucuyu dünyevî olanın cazibesinden sıyrılarak ilahi birliğe (tevhîd) eriştirecek mânevî bir yolculuğa dâvet eder (seyrüsülûk) ki Mesnevî, bu yolda ilerleyenlere rehberlik eden ve dolayısıyla mutluluğa eriştiren bir eserdir. Seyrüsülûk sırasında sâlik (mürîd), nesnelerin doğası, kendi öz nefsi ve ilâhî varlığın hakikatine dair tecrübî bir bilgiye ulaşır ki bu üç bilgi türü Mesnevî'de mutluluğa eriştirici temel unsurlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Hakîkat arayıcısı tasavvufî makamlardan geçerek nihayetinde rızâ mertebesine erişir ve bu noktada ilâhî irâde ile uyumlanarak kendi varlığında içkin ilâhî özle buluşur. Keşfi açılmış olarak eşyâda ve nefsinde Hakk'ın tecellîlerini görmeye başlar. Böylelikle kişi (sâlik) bir zamanlar ilâhî birlik aleminde duyduğu mutluluğu bu dünya âleminde yeniden yaşama imkanı bulur. Rûmî Mesnevî'deki şiir dilinin anlam katmanları içinde, okurunu bu üç tür bilgiyle donanmış olarak otantik mutluluğa erişmeleri hususunda teşvik eder. Onun Mesnevîi Mânevî bağlamında ortaya koyduğu mutluluk anlayışının temelinde Hak ve hakikat arayışı vardır. Gerçek mutluluk, hakikat arayışı içinde sülûkün zahmetlerini göze alarak manevi yolculuğa giren kişinin ulaştığı varoluşsal bir olgunluk tecrübesidir. Mevlânâ'nın mutluluk anlayışına odaklanan bu incelememiz, İslam ahlâk felsefesi ve tasavvuf literatüründe konuyla ilgili devam eden çalışmalara akademik bir katkı sunmayı amaçlamaktadır. |
|---|