Η επίδραση ενός πολυπαραγοντικού προγράμματος αποκατάστασης στη λειτουργική δραστηριότητα και στην πρόληψη πτώσεων σε άτομα τρίτης ηλικίας με χειρουργηθέν κάταγμα ισχίου.
Introduction: Falls in people over 65 years of age lead to a progressive increase in hip fractures, with their management becoming a global challenge for both patients and National Health Systems. Aim: The purpose of the study was to investigate the effect of a multifactorial rehabilitation program...
| Publicado en: | Nosileftiki Vol. 64; no. 4; pp. 93 - 103 |
|---|---|
| Autores principales: | , |
| Formato: | research tables/charts randomized controlled trial Journal Article |
| Publicado: |
Hellenic Nurses' Association
Oct-Dec2025
|
| Acceso en línea: | Ver este registro en EBSCOhost |
| Sumario: | Introduction: Falls in people over 65 years of age lead to a progressive increase in hip fractures, with their management becoming a global challenge for both patients and National Health Systems. Aim: The purpose of the study was to investigate the effect of a multifactorial rehabilitation program on improving functional activity and reducing secondary falls in elderly people after hip fracture surgery. Material & Method: A prospective, randomized, unblinded, controlled, parallel group study was performed. The research population consisted of people over 65 years of age (n=32) who have been hospitalized at the Orthopedic Clinic of the "Venizelio" Hospital of Heraklion, Crete, due to an operated hip fracture from a fall, from April 2021 until April 2022. Patients were evaluated after discharge by a multifactorial rehabilitation team and randomized into two groups. Questionnaires and objective measurements were used at 2 months after surgery, at 6 and 9 months to assess muscle strength and functional capacity. A telephone interview was conducted at 12 months. Biomarkers (B12,Vit-D, CRP) were also measured by blood tests. Patients in the intervention group followed a modified OTAGO exercise program alongside educational lectures on nutrition and ergono Results: In the intervention group there was an improvement in the level of functional capacity (LEFS) at 6 months as during Mauchly's test, between the measurement at 2 and 6 months it was calculated that there is, statistically, different behavior in the score of the LEFS scale, depending on the group (F=8.715, p=0.006) and between the measurement at 2 and 9 months it was calculated that there is, statistically, different behavior in the score of the LEFS scale, depending on the group (F=2,730, p=0,109). In the Mauchly test between the measurement at 2 and 6 months it was estimated that there is, statistically, different behavior in the score of the EQ-5D-5L scale depending on the group (F=13.313, p<0.001) between the measurement at 2 and 9 months (F=15.089, p<0.001) and between the measurement at 2 and 12 months (F=16.458, p<0.001). Based on the Mann-Whitney test between the 2 measurements in the intervention group there was also a decrease in the mean value of CRP while in the control group it remained unchanged (p=0.019). Conclusions: The implementation of a multifactorial rehabilitation program improves the functional capacity of patients after a hip fracture surgery in a shorter period of time. Εισαγωγή: Οι πτώσεις σε άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών οδηγούν σε προ- οδευτική αύξηση των καταγμάτων ισχίου, με τη διαχείρισή τους να απο- τελεί παγκόσμια πρόκληση τόσο για τους ασθενείς όσο και για τα Εθνικά Συστήματα Υγείας. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η επίδραση ενός πολυ- παραγοντικού προγράμματος αποκατάστασης στη βελτίωση της λειτουρ- γικής δραστηριότητας και στη μείωση δευτερογενών πτώσεων σε άτομα τρίτης ηλικίας μετά από χειρουργηθέν κάταγμα ισχίου. Υλικό & Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια προοπτική, τυχαιοποιημένη, μη τυφλή, ελεγχόμενη, παράλληλων ομάδων μελέτη. Ο πληθυσμός της έρευνας αποτελείται από άτομα άνω των 65 ετών (n=32) που έχουν νοση- λευτεί στην Ορθοπεδική κλινική του «Βενιζέλειου» Νοσοκομείου Ηρακλεί- ου Κρήτης, λόγω χειρουργηθέντος κατάγματος ισχίου από πτώση, από τον Απρίλιο 2021 μέχρι και τον Απρίλιο 2022. Οι ασθενείς αξιολογήθηκαν μετά το εξιτήριό τους από πολυπαραγοντική ομάδα αποκατάστασης και διαχωρίστηκαν τυχαιοποιημένα σε δύο γκρουπ. Έγινε χρήση ερωτηματο- λογίων και αντικειμενικών μετρήσεων στους 2 μήνες μετά το χειρουργείο, στους 6 και 9 μήνες για την αξιολόγηση μυϊκής δύναμης και λειτουργικής ικανότητας. Στους 12 μήνες πραγματοποιήθηκε τηλεφωνική συνέντευξη. Μετρήθηκαν επίσης βιοδείκτες (Β12, Vit-D, CRP) με εξετάσεις αίματος. Οι ασθενείς της ομάδας παρέμβασης ακολούθησαν ένα πρόγραμμα τροπο- ποιημένης άσκησης Otago, παράλληλα με εκπαιδευτικές διαλέξεις σε θέ- ματα διατροφής και εργονομίας. Αποτελέσματα: Στην ομάδα παρέμβασης εμφανίζεται βελτίωση του επι- πέδου της λειτουργικής ικανότητας (LEFS) στους 6 μήνες καθώς κατά τον έλεγχο του Mauchly, μεταξύ της μέτρησης στους 2 και 6 μήνες υπολογί- στηκε ότι υπάρχει, στατιστικά, διαφορετική συμπεριφορά στη βαθμο- λογία της κλίμακας LEFS, ανάλογα με την ομάδα (F=8,715, p=0,006), ενώ μεταξύ της μέτρησης στους 2 και 9 μήνες υπολογίστηκε ότι δεν υπάρχει, στατιστικά, διαφορετική συμπεριφορά στη βαθμολογία της κλίμακας LEFS, ανάλογα με την ομάδα (F=2,730, p=0,109). Κατά τον έλεγχο Mauchly μεταξύ της μέτρησης στους 2 και 6 μήνες υπολογίστηκε ότι υπάρχει, στα- τιστικά, διαφορετική συμπεριφορά στη βαθμολογία της κλίμακας EQ-5D- 5L ανάλογα με την ομάδα (F = 13,313, p < 0,001) μεταξύ της μέτρησης στους 2 και 9 μήνες (F = 15,089, p < 0,001) και μεταξύ της μέτρησης στους 2 και 12 μήνες (F=16,458, p < 0,001). Με βάση τον έλεγχο Mann-Whitney μεταξύ των 2 μετρήσεων στην ομάδα παρέμβασης παρατηρήθηκε επίσης μείωση της μέσης τιμής της CRP ενώ στην ομάδα ελέγχου έμεινε αμετά- βλητη (p=0,019). Συμπεράσματα: H εφαρμογή ενός πολυπαραγοντικού προγράμματος αποκατάστασης βελτιώνει τη λειτουργική ικανότητα των ασθενών μετά από χειρουργηθέν κάταγμα ισχίου σε συντομότερο χρονικό διάστημα. |
|---|