Wystawanie w nicość Hybrydowy ośrodek wiersza w Nich Konrada Góry.
The article analyzes the concept of the "center of the poem" using the example of Konrad Góra’s poem *Nie* (2016), treating it as a hybrid spacetime in which language, matter, and existential experience intertwine. *Nie* presents a critical vision of global networking and its destructive effects, in...
| Publicado en: | Śląskie Studia Polonistyczne Vol. 25; no. 1; pp. 1 - 16 |
|---|---|
| Autor principal: | |
| Formato: | Artículo |
| Publicado: |
Wydawnictwo Uniwersytetu Slaskiego
2025
|
| Materias: | |
| Acceso en línea: | Ver este registro en EBSCOhost |
| Sumario: | The article analyzes the concept of the "center of the poem" using the example of Konrad Góra’s poem *Nie* (2016), treating it as a hybrid spacetime in which language, matter, and existential experience intertwine. *Nie* presents a critical vision of global networking and its destructive effects, including the Rana Plaza building collapse, combining formal minimalism with semantic and material expansion. The poem transcends traditional ontological categories, merging physical and metaphysical pain and advocating a postsecular spirituality based on the experience of emptiness and mourning. The text engages in the discussion of new materialist aesthetics and posthumanist ecocriticism, while simultaneously challenging the flatness of network models such as Latour’s theory or Timothy Morton’s concept of the hyperobject. Artykuł analizuje pojęcie „ośrodka wiersza” na przykładzie poematu „Nie” Konrada Góry (2016), traktując go jako hybrydową przestrzeń czasoprzestrzenną, w której splatają się język, materia i doświadczenie egzystencjalne. „Nie” ukazuje krytyczną wizję globalnego usieciowienia i jego destrukcyjnych skutków, m.in. katastrofy budowlanej w Rana Plaza, łącząc minimalizm formalny z ekspansją semantyczną i materialną. Wiersz przekracza tradycyjne kategorie ontologiczne, łącząc ból fizyczny i metafizyczny oraz postulując postsekularną duchowość opartą na doświadczeniu pustki i żałoby. Tekst wpisuje się w dyskusję o nowomaterialistycznej estetyce i posthumanistycznej ekokrytyce, jednocześnie podważając płaskość sieciowych modeli takich jak teoria Latoura czy pojęcie hiperobiektu Timothy’ego Mortona. |
|---|